Kilka dni temu Opel ogłosił, że w przyszłym sezonie po raz pierwszy weźmie udział w Mistrzostwach Świata ABB FIA Formuły E. Marka z błyskawicą w logo otwiera tym samym nowy rozdział w swojej długiej i pełnej sukcesów historii sportów motorowych. Historia ta sięga początków XX wieku – a dokładniej 125 lat wstecz, kiedy Opel odniósł swoje pierwsze zwycięstwo w oficjalnym wyścigu. 31 marca 1901 roku Heinrich Opel wygrał wyścig górski na Königsstuhl niedaleko Heidelbergu w Niemczech, prowadząc zmodyfikowany „Motorwagen”.
To wydarzenie zapoczątkowało pełną sukcesów historię Opla w sportach motorowych, która trwa do dziś i obejmuje szeroką gamę serii wyścigowych i rajdowych. Na przestrzeni dekad marka przeszła drogę od pierwszych wyścigów górskich i drogowych, poprzez Rajdowe Mistrzostwa Europy i Świata, aż po wyścigi torowe w seriach takich jak Formula Opel, Formula 3, DTM (Deutsche Tourenwagen Masters) oraz International Touring Car Championship (ITC).
Od pięciu lat Opel udowadnia, jak emocjonujący i pełen adrenaliny może być motorsport bez lokalnej emisji spalin, organizując pierwszy na świecie jednomarkowy rajdowy puchar samochodów elektrycznych – który już za kilka tygodni rozpocznie z nowym modelem Opel Mokka GSE Rally. A teraz każdy może poczuć te rajdowe emocje na co dzień: Opel przenosi wrażenia z rajdu na drogi, dzięki w pełni elektrycznej Mokce GSE o mocy 207 kW (281 KM).
Dzięki fabrycznemu zespołowi Opel GSE Formula E Team rywalizującemu w Formule E, firma z Rüsselsheim wkracza na kolejny poziom elektrycznego motorsportu. Udział w najszybciej rozwijającej się serii wyścigowej świata to ważny kamień milowy w drodze Opla ku elektrycznej przyszłości – przyszłości, której korzenie sięgają pierwszego zwycięstwa w sportach motorowych sprzed 125 lat.
Spełnienie marzeń: pierwsze zwycięstwo Opla w sportach motorowych – 31 marca 1901 roku
Opel zadebiutował w wyścigach motorowych już pod koniec XIX wieku. Heinrich Opel, drugi najmłodszy syn założyciela firmy Adama Opla, wziął udział w pierwszym międzynarodowym wyścigu samochodowym w Niemczech – długodystansowym wyścigu „Aachen–Koblenz” w maju 1899 roku, prowadząc Patent-Motorwagen „System Lutzmann”. Niestety problemy techniczne uniemożliwiły mu dotarcie do mety. Bracia Opel również brali udział w kolejnych wyścigach, choć na swoje pierwsze prawdziwe zwycięstwo musieli poczekać nieco dłużej. Jednak te wczesne doświadczenia położyły podwaliny pod sukces, który wkrótce miał nadejść. Bracia stale udoskonalali swoje samochody, a przede wszystkim zwiększali ich niezawodność.
31 marca 1901 roku nadszedł przełomowy moment: Heinrich Opel wystartował w zmodyfikowanym „Motorwagenie” w pierwszym wyścigu górskim na trasie Königsstuhl. Wyścig niedaleko Heidelbergu, zorganizowany przez Rheinischer Automobilclub, uważany jest za pierwszy w regionie metropolitalnym Renu-Neckar oraz za jeden z pierwszych niemieckich wyścigów górskich.
Samochód Opla o mocy 5 KM wyróżniał się przede wszystkim niewiarygodnie niską masą – usunięto błotniki, stopnie boczne, lampy i elementy wykończeniowe. Niezależnie od tego, czy było to działanie świadome, czy nie – wiedza z zakresu aerodynamiki zaczęła faktycznie wpływać na projektowanie samochodów dopiero znacznie później – konstruktorzy z Rüsselsheim ograniczali opór powietrza, stosując skórzane osłony boczne oraz napiętą osłonę kolan, rozciągającą się od płaskiego przodu samochodu aż po górną krawędź siedzeń. Wszystko to przyniosło oczekiwane rezultaty: Heinrich Opel podczas wyścigu górskiego pokonał 4,5-kilometrową trasę o przewyższeniu 450 metrów i nachyleniu sięgającym 16% w 23 minuty w ulepszonym modelu „Motorwagen”, zostawiając konkurencję daleko w tyle.
OPELO – dzielny towarzysz ukryty za pasem przednim Opel Vizor
Na szczególne uznanie zasługiwała niezawodność samochodu i to nie tylko podczas samego wyścigu. W przeciwieństwie do współczesnych realiów, gdzie samochody wyścigowe transportowane są na tor, Heinrich Opel już w 1901 roku osobiście odbył podróż na zawody i z powrotem własnym samochodem. Pokonał 180-kilometrową trasę w zaledwie cztery godziny, osiągając średnią prędkość 45 km/h, wynik imponujący jak na tamte czasy.
To nie przypadek, lecz kunszt i umiejętności: kolejne zwycięstwa Opla w „pionierskich latach” motorsportu
Bracia Opel szybko dostrzegli potencjał sportów motorowych. Sukcesy nie tylko wzmacniały wizerunek młodej marki i jej produktów, lecz także pozytywnie wpływały na rozwój technologiczny i niezawodność całej gamy samochodów. Już rok później marka Opel udowodniła, że pierwszy triumf nie był dziełem przypadku. Nowe partnerstwo z francuskim producentem Alexandre Darracq dało zespołowi Opla dodatkowy impuls do rozwoju. Nowo opracowany samochód Opel-Darracq wyraźnie dystansował konkurencję. Podczas drugiego wyścigu górskiego na szlaku Königsstuhl, który odbył się 26 października 1902 roku, Heinrich Opel przekroczył linię mety w czasie zaledwie 10 minut i 15 sekund, o ponad cztery minuty szybciej niż kolejny zawodnik.
Pasmo zwycięstw trwało nieprzerwanie: w kolejnych latach Opel regularnie stawał na podium dzięki swoim samochodom wyścigowym. W 1921 roku zespół z Rüsselsheim zapisał się w historii podczas inauguracyjnego wyścigu na torze AVUS w Berlinie. Ponad 200 000 widzów zgromadziło się, by obejrzeć rywalizację na legendarnym miejskim torze.
Fritz von Opel wystartował w krwistoczerwonym wyścigowym modelu Opla 8/25 KM. Przy entuzjastycznym dopingu publiczności systematycznie przebijał się przez stawkę, okrążenie po okrążeniu. Ostatecznie zostawił rywali daleko w tyle, zwyciężając po siedmiu okrążeniach z czasem 1:04:23, co odpowiadało średniej prędkości 128,84 km/h.
Najważniejsze osiągnięcia: Rajdowe Mistrzostwa Europy i Świata oraz Mistrzostwa ITC
Te „pionierskie lata” zapoczątkowały długą tradycję Opla w sportach motorowych, której szczyt przypadł na okres od lat 70. do 90. XX wieku. W rajdach już w 1966 roku Szwed Lille-Bror Nasenius zdobył tytuł Rajdowego Mistrza Europy w kategorii seryjnych samochodów turystycznych za kierownicą Opla Rekord B, zdobywając jeden z pierwszych ważnych międzynarodowych tytułów rajdowych dla marki. Historia rajdowa Opla jest nierozerwalnie związana z nazwiskiem Waltera Röhrla. W 1973 roku Röhrl wraz z pilotem Jochenem Bergerem zdobyli tytuł wicemistrzów Europy za kierownicą Opla Ascony. Już rok później, w 1974 roku, duet zdominował Rajdowe Mistrzostwa Europy, odnosząc sześć zwycięstw w klasyfikacji generalnej i zdobywając 120 punktów, rekordowy wynik w tamtym czasie, co zapewniło im tytuł Mistrzów Europy na trzy rundy przed końcem sezonu. Tytuł z 1974 roku był początkiem dalszej, spektakularnej kariery rajdowej Röhrla i Opla, której kulminacją było zdobycie tytułu Rajdowego Mistrza Świata (WRC) w 1982 roku. Dokonał tego wraz z pilotem Christianem Geistdörferem za kierownicą Opla Ascony 400 o mocy 191 kW (260 KM).
Opel odnosił również wielkie sukcesy na torach wyścigowych. W 1996 roku Manuel Reuter wywalczył dla Opla zwycięstwo w mistrzostwach International Touring Car Championship (ITC), za kierownicą legendarnej „Cliff” Calibry, wyścigowej maszyny z silnikiem 2.5 V6 o mocy 500 KM. W 2003 roku zespół w składzie Reuter, Timo Scheider, Marcel Tiemann oraz ówczesny szef sportów motorowych Volker Strycek odniósł spektakularne zwycięstwo w 24-godzinnym wyścigu na torze Nürburgrin, prowadząc model Opel Astra V8 Coupé.
A dziś? Przyszłość sportów motorowych jest elektryczna, ale wcale nie mniej ekscytująca. Od pięciu lat Opel udowadnia w ramach pierwszego na świecie jednomarkowego rajdowego pucharu samochodów elektrycznych, że w pełni elektryczna, a tym samym lokalnie bezemisyjna rywalizacja dostarcza równie dużo adrenaliny. Już wkrótce marka po raz pierwszy zaprezentuje cały swój potencjał również w Mistrzostwach Świata Formuły E.
Źródło: Opel